نظرسنجی

مهمترین معضل شهر چناران کدام است ؟

دیدن نتایج

Loading ... Loading ...
کاریکاتور
آخرین اخبار

۱۸ آذر ۱۳۹۵ - ۱۱:۰۶

کسب کننده مدال برنز اولین دوره المپیک جهانی ورزش‌های رزمی:

هدفم قهرمانی جهان و آسیا است/ کسی نیست که از قهرمانان حمایت کند/ قهرمانان شهر ما بیشتر مشکل مالی دارند تا جسمی

عضو تیم ملی کوراش گفت: قهرمانان شهر ما بیشتر مشکل مالی دارند تا جسمی، با این وضعیت فعلی نه‌تنها نمی‌شود قهرمان‌پروری را عملی کرد بلکه قهرمانان فعلی نیز از بین خواهند رفت. زندگی خرج دارد و با دمت گرم و بارک‌الله، نانوایی سر کوچه به ما نان نخواهد داد.

محمد آبرومند

به گزارش ندای چناران؛ محمد آبرومند (متولد ۱۳۷۰ – شهرستان چناران، منطقهٔ بهشتی)، خانواده‌ای ورزشکار و ورزش دوست دارد، پدر و پدربزرگش ورزشکارند. خواهر کوچک‌ترش عضو تیم ملی نونهالان جودو است، پسرعمه‌اش، علی معلومات، قهرمان آسیا و میدان‌ها جهانی جودو است، محمد در سن ۱۰ سالگی فعالیت ورزشی خود را شروع کرده است، در سال ۱۳۸۵ عضو تیم ملی نوجوانان جودو می‌شود. از افتخاراتی که آبرومند در طی این سال‌ها به دست آورده می‌توان به این موارد اشاره کرد: مقام سوم کشتی آزاد مسابقات دانشگاه‌های کشور و استان، مقام قهرمانی استان در کشتی پهلوانی (به میزبانی چناران)، کسب ۳ مقام قهرمانی، ۲ نایب‌قهرمانی و ۳ مقام سوم مسابقات کشوری جودو، عضو لیگ برتر جوانان – دسته یک و بزرگ‌سالان -، مقام پنجم کوراش جوانان جهان در استانبول ترکیه، کسب برنز اولین المپیک جهانی ورزش‌های رزمی (به میزبانی کره جنوبی) و…،

پهلوان را زنده خوش است

مدتی را به دلیل آسیب‌دیدگی از ورزش به‌طور کامل دور بودم و همین باعث شد تا جمله «پهلوان را زنده خوش است» را بیشتر درک کنم، تا وقتی‌که روی سکو هستی «دمت گرم» و «ای‌والله» هست اما وقتی‌که نباشی انگار از صفحه روزگار محوشده‌ای. بدون هیچ منتی و از باب وظیفه مدال برنز مسابقات جهانی را برای کشورم و شهرم به ارمغان آوردم اما هیچ‌کدام از مسئولین نیامدند بپرسند که آقا از کجا آمدی؟ چه‌کار کردی؟

درصورتی‌که شهرداری و فرمانداری نزدیک ورودی شهر هستند اما هیچ‌کدام به استقبال من نیامدند، شاید سر مسئولین خیلی شلوغ بوده است اما روزها و هفته‌های بعدش چه؟ کاش در حد ۱۰ دقیقه می‌آمدند خانه ما و دورهم یک چایی می‌خوردیم و چند دقیقه صحبت می‌کردیم…، دریغ از یک دستت درد نکندِ خالی…، حتی تماسی هم با من نگرفتند. خلاصه ما را اصلاً تحویل نمی‌گیرند، قبلاً برای مشکلاتم پیش شورای شهر رفتم که هی می‌فرمایند بودجه نداریم.

 انگار مدالم را از بقالی سر کوچه خریده‌ام

در دوره‌های قبلی هرکسی که مدال جهانی کسب می‌کرد (چه آقای محجوب، معلومات و رحمتی) ۱۰۰ متر زمین هدیه می‌گرفتند، اما برای من که مدال آورده‌ام از ۱۰۰ متر زمین خبری نیست، حتی وعده هم نداده‌اند. اصلاً هیچ کاری برای من نکرده‌اند، انگار مدالم را از بقالی سر کوچه خریده‌ام، این‌همه باجان، جوانی وزندگی‌ام بازی می‌کنم، این‌همه آسیب‌دیدگی، چند سری نزدیک بود قطع نخاع شوم…، نمی‌دانم و موضوع از چه قراری است. به دلیل اینکه اولین دوره المپیک ورزش‌های رزمی بود، همه تیم‌ها با آمادگی کامل حضور داشتند و مسابقات از سطح بالایی برخوردار بود.

چون انگیزه مدال آوردن و برافراشته کردن پرچم کشورم برای من از همه‌چیز مهم‌تر بود، در فاصله ۱۰ روز مانده به مسابقات با انگشت شکسته دست‌وپایم تمرینات را ادامه می‌دادم. در مسابقه ماقبل فینال هم با بدشانسی درحالی‌که از حریف کره‌ای جلو بودم در فاصله ۳۰ ثانیه به پایان بازی مسابقه را واگذار کردم. تنها دل‌خوشی من همین بود که با گرفتن ۱۰۰ متر زمین از حالت مستأجری بیرون می‌آییم. در شرایطی که پدر من به دلیل عمل جراحی کمرش دو سال خانه‌نشین شده است. وقتی ملی‌پوش باشی و نان‌آور خانه، برخورد سرد مسئولان برایت دوچندان عذاب‌آور است.

 مدال‌های آسیایی و جهانی برای ما نان‌وآب نمی‌شود

چناران نه‌تنها در استان و کشور بلکه در جهان نیز پتانسیل قابل‌توجه ای دارد، آقایان محجوب، میرزاپور، رحمتی، معلومات و رجبی که مربی همه ما بوده است از بهترین‌های چناران هستند، اما کسی که از این قهرمانان حمایت کند نیست.

الآن قهرمانان شهر ما بیشتر مشکل مالی دارند تا جسمی، همه ما ورزشکار و سالم هستیم ولی تا یک‌زمانی می‌توانیم ورزش را ادامه دهیم، وقتی ببینیم خرج و مخارج زندگی روی دستمان مانده است مجبور می‌شویم ورزش را کنار بگذاریم و سرکار برویم. در شهرستان‌های دیگر قهرمان‌ها و مدال‌آورانشان را حمایت می‌کنند، اما چناران بااین‌همه ملی‌پوش و مدال‌آور هیچ… الآن ما در اوج قهرمانی هستیم، مسئولان (فرماندار، رئیس شورای شهر، شهردار و …) نمی‌آیند حالمان را بپرسند، وای به‌روزی که دوران قهرمانی ما تمام شود، آن زمان که دیگر هیچ‌کسی به دادمان نمی‌رسد. اگر این زحمت‌هایی که در طول این سال‌ها برای ورزش کشیدیم را در یک کار دیگر خرج می‌کردیم الآن حداقل یک‌خانه یا ماشین خوب برای خودمان داشتیم.

مدال‌های آسیایی و جهانی برای ما نان‌وآب نمی‌شود، این‌ها افتخاراتی است برای کشور و چناران. پرچم ایران را در جهان بالا می‌بریم اما برای خرج و مخارج زندگی به مشکل می‌خوریم و…

 پدرم اولین دوست و همراهم است

پدرم از زمان شروع ورزشیم اولین دوست و همراهم است، درحالی‌که وضعیت مالی ما خوب نیست، پدرم با جیب خالی همیشه پشتیبان من بوده و ازلحاظ معنوی خیلی کمک‌حال من است. آقای رجبی مربی شهرستان نیز خیلی برای من زحمت‌کشیده و در حال حاضر هم به من لطف دارد. آقای رشیدی رئیس انجمن چوخه شهرستان نیز در روز استقبال خیلی زحمت کشیدند. جناب آقای رئیسی تولیت محترم آستان قدس رضوی، جناب آقای دکتر سلطانی رئیس بیمارستان رضوی، جناب آقای آزاد مسئول نیروی انسانی، جناب سرهنگ مروج رییس حراست و آقای ثریایی رییس روابط عمومی خیلی به من کمک کردند تا به این مدال برسم. درحالی‌که حدود ۱ سال از عمر کاری من در بیمارستان نمی‌گذرد اما آن‌ها برای من زحمت بسیار کشیدند و به امور من رسیدگی و لطف داشتند.

 هدفم قهرمانی جهان و آسیا است

راستش آن‌قدر که بعد از مسابقات جهانی دلسرد شدم که هیچ برنامه‌ای نسبت به آینده نداشتم و در ۱۰ روز اول بازگشتم افسرده بودم. فکرش را بکنید، در دنیا مدال کسب کنی و برای استقبالت فقط فامیل، دوست و آشنا آمده باشند، هیچ مسئولی حضور نداشته باشد، خدا را شکر اکنون حالم بهتر است.

هدف اصلی‌ام مسابقات کشتی پهلوانی استانی – کشوری و جهانی است که از دو ماه دیگر برگزار می‌شود. چون قبلاً در کشتی پهلوانی آزاد مقام داشته‌ام دوست دارم در این رشته بالاترین مدال‌ها را نیز کسب کنم. بعد از مسابقات کشتی پهلوانی که تا آخر سال طول می‌کشد، مسابقات آسیایی و جهانی کوراش و جودو ۲۰۱۷ شروع می‌شود و چند وقت بعدازآن مسابقات آسیایی ۲۰۱۸ برگزار خواهد شد، که هدف اصلی من این مسابقات آسیایی است.

 اگر ما را تشویق می‌کردند مطمئناً ما برای کسب مدال‌های بیشتر تلاش می‌کردیم

باید به قهرمانان رسیدگی کنند، با این وضعیت فعلی نه‌تنها نمی‌شود قهرمان‌پروری را عملی کرد بلکه قهرمانان فعلی نیز از بین خواهند رفت. زندگی خرج دارد و با دمت گرم و بارک‌الله، نانوایی سر کوچه به ما نان نخواهد داد. باید به مشکلات ما رسیدگی کنند، در این شهر به این بزرگی اگر ما را تشویق می‌کردند مطمئناً ما برای کسب مدال‌های بیشتر تلاش می‌کردیم، در وضعیت فعلی اگر شخصی بخواهد وارد ورزش شود من پیشنهاد می‌کنم درسش را ادامه دهد نه ورزش، چون در ورزش چیزی به‌جز آسیب‌دیدگی برایت نمی‌ماند.

 از خانواده خودم و مربی‌ام جناب آقای رجبی واقعاً ممنونم که همیشه در آسیب‌دیدگی‌ها، باخت ها و بردها پشتیبان من بوده‌اند و دلیلی برای ادامه دادن به ورزشم بوده‌اند. همچنین از مجموعه آستان قدس رضوی (جناب آقای رئیسی تولیت آستان قدس رضوی، جناب آقای دکتر سلطانی رئیس بیمارستان رضوی، جناب آقای آزاد مسئول نیروی انسانی، جناب سرهنگ مروج رییس حراست و آقای ثریایی رییس روابط عمومی) دوباره کمال تشکر رادارم، واقعاً اگر کمک‌های بی‌منت آن‌ها نبود این مدال را نمی‌توانستم کسب کنم.

تهیه گفت و گو و عکس: علی بهمنی

انتهای پیام/

  • photo_2016-09-12_12-13-20
  • 867613
  • 867614
  • photo_2016-09-12_12-13-01
  • محمد آبرومند

برچسب‌ها

پاسخ دهید

تبلیغات